یکی دارد آرامش خیالی ام را تهدید می کند و زیر گوش کر دیوار

نوای خوشبختی زمزمه می کند! و من از این اقبال رو به افتاب خود

وحشت دارم و از تلاطم آرامش ساختگی ام به غار سرد و نموری پناه

 می برم که هر آن بیم فرو پاشی دارد!

.

.

.

تعلق زیباست!

و دعا گاهی قبل از شنیده شدن رد می شود!

من دور خواسته هایم سیم خار دار کشیده ام تا کسی به محوطه عشق من

 بی اجازه وارد نشود...

و پاداش اطاعتم را پیشاپیش از خدایم گرفته ام

که تو رالای دفترچه ای خالی به من هدیه داد!

آن هنگام که برای حضور نا به فرجام خود عزادار بودم.

.

.

.

مرا ببخش!

ببخش مرا ...

تو فرشته رحمت بودی و من آنقدر در ظواهر دنیای خود غرق بودم که تو

گذشتی و آنقدر سرم را زیر لاک کردم که خفه شدم و تو را آنسان که باید

نفهمیدم!

.

.

.

شاید معجزه عشق این بود که رویای یک کنیزک واقعیت شود وشاید تو

تعبیر همان خوابی بودی که آیینه را شکست.... ها؟

بوی بارن می دهی

بوی انار

بوی دلتنگی های جوانکی که هوز عاشق سیب است!

و اشکهایت طعم بوسه های زیر باران را دارد.

ومن تو را تا ابد می سرایم

چون آن  پیر مردی که سالهاست عشق کهنه اش را در فلوت می دمد!